Brieven uit Ghana - 1 oktober 2001

Wie zijn wij
Plaatsing
Brieven
Foto's

Brief van Erik en Mariska

Asankrangwa, 1 oktober 2001

Het is nu maandag, en vandaag zijn de lessen begonnen van alweer een nieuw trimester... Ons laatste ! Het begin van dit trimester is tot twee keer toe uitgesteld, zodat we een heerlijke lange vakantie achter de rug hebben en vol frisse moed weer kunnen beginnen. Die vakantie hebben we met alleen doorgebracht; niet minder dan 15 vrienden en familieleden hebben de trip vanuit het comfortabele Nederland naar het warmere maar niet bepaald minder regenachtige Ghana gemaakt. Met hen hebben we ongeveer alle hoeken en gaten van Ghana gezien, van de palmstranden nabij Axim tot aan de savanne in Mole National Parc. Ook de Volta Region is weer met een bezoek vereerd, alwaar we verborgen grotten en rivieren zijn gaan ontdekken. Met de allerlaatste bezoeker, Martijn, zijn we inmiddels zelfs op de nationale televisie geweest. Het leek ons leuk het Nationale Theater in Accra een keer te bezoeken, en dat bleek tijdens de opnamen van een cabaret-achtig TV programma te zijn. Natuurlijk werden de enige drie blanken in het publiek gefimd en uitgezonden...

Die lange vakantie hadden we natuurlijk wel verdiend met hard werken. Het lijkt wel alsof ieder trimester een beetje drukker is dan het vorige. Maar... we hebben wel een aantal dingen bereikt! Om te beginnen ons troetelkindje: Na veel heen en weer gesleep met apparatuur en een hoop gepruts aan hardware kan ik deze brief schrijven vanuit Het Asanco ComputerLab. Eind vorig trimester is het officieel geopend door niemand minder dan de regionale minister. Ook de televisie en krant waren aanwezig. De avond tevoren hadden we nog met hulp van een aantal leerlingen nieuw zeil gelegd en alles zag er piekfijn uit. Alle computers stonden aan, achter iedere computer een leerling die de meest prachtige programma's kon demonstreren. Buiten hoorden we de minister en zijn gevolg aankomen, en drie minuten voor hij het lintje zou doorknippen... Valt de stroom uit! De minister, krant en TV werden dus verwelkomd in een lab met tien zwarte schermen. Gelukkig was het mogelijk één computer met een UPS (een soort batterij) aan te zetten, zodat er toch een kleine demonstratie gegeven kon worden...

De stroomvoorziening in het lab is altijd een probleem geweest. De onregelmatige en soms uitvallende stroom van het Ghanese net is niet bepaald goed voor gevoelige apparatuur als computers. Het gebruik van UPS-en en Regulators is dan ook geen luxe. Bovendien bleek het lab niet geaard te zijn, en ook de zekeringen worden door Ghanese electriciens menigmaal omzeild. Een paar maanden geleden is de bliksem ingeslagen in het lab, waardoor de stoppenkast in de brand vloog. De stoppen horen dan allemaal door te slaan, maar dat gebeurde dus niet. Levensgevaarlijk! De blikseminslagheeft in ieder geval onze laatste printer, een computer en een monitor vernield. Gelukkig zat er nog garantie op de computer en monitor, maar we moesten wel weer naar Accra om ze te laten vervangen. Inmiddels is het electriciteitsbedrijf langsgekomen, heeft het lab geaard, de stoppen goed aangelegd en de electricien van de school de les gelezen dat hij dat soort zaken niet veel eerder goed geregeld had. Ook hebben we voor een zacht prijsje (en met hulp van het geld dat onze families met koninginnedag hebben verdiend!) twee nieuwe printers gekocht. Alles is nu dus functioneel, en zelfs al voor de officiele opening kregen leerlingen en leraren les in de basisbeginselen van de informatietechnologie.

Het geven van die lessen was één van de redenen dat het afgelopen trimester zo druk was. De leerlingen kregen tijdsens de normale lestijden les van Paul de PeaceCorps, terwijl wij de leraren bijschoolden na schooltijd. Dus behalve ons normale lesprogrammma hadden we twee klassen van twee uur per week met leraren. Op zich natuurlijk hartstikke leuk om te doen, maar soms ook wel frustrerend en vermoeiend. Het is verbazingwekkend hoeveel dingen wij als vanzelfsprekende vaardigheden aannemen die absoluut niet vanzelfsprekend zijn. Het intypen van een tekst met spaties en Enters is voor de meeste mensen een novum, om van het gebruik van een muis (dubbelklikken) nog maar te zwijgen... Maar de leraren beginnen het inmiddels onder de knie te krijgen! Dit trimester gaan we ons in de lessen concentreren op het gebruik van Word en Excel

Als kroon op het computerlab zouden we graag een aansluiting op het Internet hebben. Het downloaden van moderne, fullcolour webpagina's is een beetje veel gevraagd voor de gammele Ghanese telefoonlijnen, maar e-mail zou in principe tot de mogeijkheden moeten behoren. Na lang proberen is het ons tot nu toe gelukt één enkel e-mailtje te versturen, maar een groot succes is het nog niet. We blijven proberen, en ooit verschijnt er ongetwijfeld een mailtje in jullie electronische brievenbus...

Verder hebben we onze derdejaarsleerlingen naar het eindexamen begeleid. Alle derdejaars moesten het integrated science-examen doen, daarop voorbereid door Mariska. Een groot deel van de lestijd heeft zij besteed aan het oefenen met oude examenvragen en het leren van oplosmethoden voor vraagstukken. Helaas was een aantal van de vragen weer belachelijk moeilijk en nauwelijks van toepassing op de stof in de sylabus.

De Science studenten moesten bovendien Natuurkunde doen, waarvoor Erik ze heeft getraind. Vier of vijf zaterdagen zijn opgeofferd om met name de practische vaardigheden te oefenen. Het examenpracticum viel gelukkig mee, al zaten ook daar een paar stomme fouten in. Het theoriedeel was pittig, maar op zich goed te doen. Laten we hopen dat ze het er goed vanaf gebracht hebben. Helaas kunnen we de resultaten pas in januari of februari verwachten...

Tenslotte hebben we op de valreep ook nog de eerstejaars meisjes begeleid in een Science project. Ieder jaar worden vijf van de meisjes van de Science opleiding uitgenodigd om naar een stad in de regio te komen en daar een soort workshop van een paar dagen te volgen. De meisjes ontmoeten elkaar en worden aangemoedigd door te gaan met hun (science) opleiding. Ook worden ze meegenomen op excursies, en moeten ze een klein eigen projectje presenteren. Onze meisjes hebben een zonneoven gemaakt, waarin ze water tot boven de 650 graden Celsius konden verhitten. Bij deze temperatuur gaan de meeste bacterien dood, en is het water dus veilig om te drinken. Ze waren erg enthousiast over de bijeenkomst en gaan het project waarschijnlijk ook voor hun klasgenoten presenteren.

Bij het begin van dit nieuwe trimester zijn er aardig wat dingen veranderd in onze proffesionele en sociale omgeving. De "afternoon classes" zijn ineens verboden door de regering (omdat sommige scholen er exorbitante bedragen voor vroegen), met als direct gevolg dat we om half twee in plaats van vier uur klaar zijn. Vinden we niet erg, want de leerlingen vielen toch alleen maar in slaap tijdens die laatste lessen. Scholen mogen overigens nergens meer geld voor vragen, tenzij met expliciete toestemming van de overheid. Die overheidstoestemming kan door de geweldige bureaucratie maanden op zich laten wachten, met als gevolg dat alle scholen met een accuut geldprobleem kampen. Alleen het absolute basis-schoolgeld, voor voedsel en de slaapzalen, mag geind worden. Op zich natuurlijk erg positief voor de leerlingen, die nu eindeijk het schoolgeld kunnen betalen, maar allerlei extra dingen zoals computergeld en geld voor sportbenodigdheden is niet meer bescbikbaar. Ook de middagsnack voor de leraren is gesneuveld in de bezuinigingsronde (grgr). De regering heeft beloofd dit soort zaken voortaan zelf te betalen, maar overheidsgeld kan soms lang op zich laten wachten...

We zijn allebei gestopt met het geven van Integrated Science. De Ghanese Biologie- en Natuurkundedocent is ineens vertrokken, omdat bij een baan op een school in de grote stad Kumasi kreeg aangeboden. Wij zijn dus nu de enige leraren in onze respectievelijke vakken en moeten alledrie de jaren onder onze hoede nemen. Bovendien heeft de school een gespecialiseerde Integrated Science leraar aangenomen. Wel gaan wij nu de computerlessen aan leerlingen geven, want Paul de PeaceCorps is teruggekeerd naar de Verenigde Staten. Zijn twee jaar service zat er op. Jammer dat hij weg is, hij was een leuke collega en goede vriend met wie we alle problemen van de school altijd uitgebreid konden bespreken. Maar we houden contact, en hij was van plan ooit naar Nederland te komen... Hij zou vervangen worden door een nieuwe PeaceCorps vrijwilliger, maar dat kon niet doorgaan wegens een zeer tegenvallende aanmelding bij PeaceCorps. Helaas, helaas, het zou de overdracht van het computerlab aanzienlijk vergemakkelijkt hebben...

Toch zijn we niet de enige overgebleven vrijwilligers hier, want er is een nieuwe VSO-ster in het ziekenhuis aangenomen. Karolien heet ze en inderdaad, dat klinkt heel Nederlands. Ze komt uit Nijmegen en is de nieuwe laborant in het ziekenhuis. Ze is hier nu precies een week, en we proberen haar een beetje wegwijs te maken in ons pitoreske dorpje. Ze lijkt ons erg okee, en kan goed nasi uit een conimex-pakje koken. Ook het ziekenhuis heeft tegenwoordig een computer, en natuurlijk worden wij opgetrommeld om die te installeren. Het lesgeven van de zusters laten we echter graag aan Karolien over... (hihi)

En terwijl het kleine regenseizoen in alle hevigheid is losgebarsten, bereiden wij ons voor op ons laatste trimester. Daarna zit het er voor ons ook op. In december gaat de school dicht voor de kerst, en dan nemen wij afscheid van iedereen en verlaten Asankrangwa. Rond de 20e januari vliegen we weer richting Schiphol. In de kerstvakantie gaan we nog wat rondreizen door Burkina Faso en Mali. Dat wil zeggen dat we in de droogste en heetste periode van het jaar in de buurt van de Sahara zitten. Handig gepland, toch?

Inmiddels is zo'n beetje duidelijk wat we gaan doen a]s we weer in Nederland zijn. Mariska heeft zich aangemeld voor de leraren-opleiding aan de Vrije Universiteit, omdat ze graag bezig wil blijven met onderwiis en ontwikkeling. Ze hoopt in deze richting aan de universiteit verder te kunnen. Erik heeft een promotieplaats gevonden bij het FOM-instituut voor plasmafysica Rijnhuizen (waar hij ook is afgestudeerd) en zal dus terugkeren in het natuurkundig onderzoek.

Tot in Nederland!

Erik en Mariska