Brieven uit Ghana - 8 Februari 2000

Wie zijn wij
Plaatsing
Brieven
Foto's

Brief van Erik

Aburi, 7 februari 2000

Dit papiertje hielp niet veel bij het verjagen van een grote zwarte vlieg, dus daarom gebruik ik het maar waar het voor bedoeld is. Alles goed in het verre Nederland?

Vanaf het vliegveld zijn we meteen naar hier, Aburi, gebracht. Pas woensdag vertrekken we naar Accra, waar we nog drie dagen in het VSO office verblijven. Als jullie dit lezen zitten we waarschijnlijk al in Asankrangwa. Hier in Aburi logeren we in het gastenverblijf van de Royal Botanical Gardens. Het is echt prachtig hier, met allerlei soorten tropische planten om ons heen. Voor het gebouw zelf staan twee enorme bomen met plantwortels, waarbij vergeleken alle mensen dwergen worden. Op de takken en om de stam groeien en hangen dan weer allerlei andere planten waar weer vogels en vlinders omheen vliegen. Prachtig!
Ons telefoontje zaterdag naar Nederland was kort, maar het bleek ook -heel- duur te zijn. Iets als collect-call naar Nederland kennen ze niet, dus we moesten gewoon telefoonkaarten kopen. Die gaan erg snel op als je naar Nederland belt. Niet erg, wel jammer. Ik denk dat ik me wel thuis ga voelen in dit land, hoewel je als blanke altijd een "Oburoni" (vreemdeling) zal blijven.

Onze leraressen hier hebben prachtige namen als "Patience" en "Joy". De lessen behandelen van alles. We hebben het een en ander geleerd over de politieke geschiedenis van Ghana, hoe je moet afdingen op de markt en hoe je het beste kunt beginnen in je eigen dorpje. We zijn in groepjes de markt op geweest met een boodschappenlijstje en een (krap!) budget. We hebben vervolgens met het gekochte eten een maaltijd gekookt en deze maaltijd zelf opgegeten. Ook leren we Twi. De taal is gelukkig niet zo moeilijk, en Mariska en ik vinden dat we er al best goed in zijn. Vooral onze uitspraak is beter dan die van de Engelsen, gna gna!

Aburi, 8 februari 2000

Okee, het is nu dinsdagavond en de cursus in Aburi zit er op. Morgenochtend hebben we nog een evaluatie van de cursus, en na de lunch vertrekken we naar het fieldoffice in Accra. We hebben onze fieldofficer vandaag ontmoet, leek me een aardige kerel. Hij zal ons begeleiden op weg van Accra naar Asankrangwa. We gaan eerst Donald en Susan afzetten in Sefwi Wiawso (het dorpje waar de weg op de internetsite heengaat), en misschien moeten we daar ook overnachten, omdat alleen die reis al 10 uur duurt. Als we aankomen in Asankrangwa hebben we geloof ik nog een week of drie a vier voordat er een volkstelling begint, wat een zeer lange (7 weken) vakantie oplevert. Voor die vakantie, dus binnen 3 weken, hebben de leerlingen tentamens, dus waarschijnlijk is onze eerste les-activiteit het uitschrijven van examens. Een beetje raar, vooral omdat de leerlingen waarschijnlijk een paar maanden geen les hebben gehad in biologie of natuurkunde. Nou ja, we zien wel.

De cursus bevatte een paar onderdelen waar je niet echt vrolijk van wordt. Zo hebben vrouwen hier een nogal ondergeschikte positie. Ze hebben een matriagaal erfsysteem, wat inhoudt dat kinderen alles van hun moederskant erven, inclusief koninklijke titels. Echter, dit betekent ook dat als de echtgenoot overlijdt, de familie van de man alles kan afnemen van de vrouw. Vrouwen moeten ook maar gewoon pikken dat de man er een vrouw bij kan nemen. Ze moet koken, wassen, het hele huishouden doen en vaak werkt ze op de markt om nog iets voor haar kinderen te hebben. Beetje zwaar dus.
Ook het onderdeel over Aids was best schokkend; de percentages die geregistreerd staan zjn rond de 8% besmettingen. Maar er wordt vermoed dat de echte cijfers twee of drie keer hoger zijn.

Gelukkig zijn er ook genoeg prachtige dingen hier. We hebben (Mariska, Susan en ik) een projectje over festivals gedaan. We hebben wat vragen aan mensen hier gesteld, en iedereen was heel enthousiast en wilde ons helpen. We zijn o.a. uitgenodigd in het huis van een onder-chief, alwaar we 's ochtends vroeg gin te drinken kregen. Eerst werd een gebed aan de goden gericht en een glas gin aan hen geofferd. Daarna kregen wij allemaal een glas dat we in een teug bijna leeg moesten drinken, en het laatste restje over de grond moesten gooien, ook weer als offer aan de goden. Pas daarna wilden ze onze vragen beantwoorden, en kwamen we er achter dat er hier jaarlijks een groot festival wordt gehouden, waarbij alle chiefs uit de omgeving vergaderen. Er is hier zoveel meer dat ik zou willen vertellen! Helaas ga ik zo maar stoppen om nog even wat te socializen en morgen fris naar Accra te kunnen reizen. Daarvandaan, of uit Asankrangwa horen jullie meer!

Groet,

Erik

Brief van Mariska

Maandag 7 februari,

Zo, de eerste brief uit Ghana. Ik schrijf deze brief en eet ondertussen boerderijdropjes. Mmmm! We schrijven elke dag braaf in het afscheidsboek. Als er dan mensen uit Nederland komen, dan is het boek hopelijk vol en kunnen ze lezen hoe het met ons gaat en wat we allemaal precies doen.
De natuur is prachtig en natuurlijk heel anders dan gewend. Het is hier natuurlijk ook erg warm. Ik ben trouwens heel benieuwd hoe de plaats waar we gaan wonen eruit zal zien. Het is trouwens 10 uur reizen vanaf het vliegveld en als alle wegen er uitzien als degene die we gezien hebben, dan zal het niet meevallen!!

Helaas verwacht ik niet dat we email hebben. We hebben wel (als het goed is) veel geavanceerde computers, maar het probleem is vooral de telefoonverbinding. Als we op 14 februari zijn aangekomen zullen we het allemaal kunnen uitzoeken. Nu zitten we namelijk in Aburi, een stadje boven Accra, waar we het grootste deel van onze cursus hebben in een botanische tuin. Heel mooi, en lekker rustig. Als we de tuin uitlopen zitten we meteen in het dorpje. Het lijkt voor een deel op Indonesie, maar voor een deel ook niet. Het is eigenlijk allemaal wat armer en de wegen zijn veel slechter en vaak niet bestraat. Afdingen is hier veel makkelijker en volgens mij maakt het qua prijs weinig uit of het een blanke of zwarte koper is. De post naar Nederland gaat hier trouwens wel snel. Een aantal dagen duurt het. Zelf post ontvangen duurt langer. Pakketjes en brieven kunnen het beste naar Asankrangwa gestuurd worden.

De cursus is erg interessant. Vooral het taalgedeelte en gedeelte over cultuur. We hebben per dag ongeveer 4 sessies, en tussendoor wordt er voor ons gekookt. Best lekker (nou ja, niet altijd). Ze eten veel yam, wat erg lijkt op aardappel, dus dat is vertrouwd. Verder veel kip en vis (die ik overigens afsla). Weinig groente en veel fruit. Tevens veel thee.
Over een half uur hebben we een sessie over sexeverschillen. Lijkt me interessant, want die zijn er wel. Iedereen draagt trouwens alles op z'n hoofd. Zier er knap uit.

Over 3 dagen vertrekken we naar Accra. In Accra gaan we een dag op bezoek bij een gastgezin en we zullen daar het program office bekijken. Dat is dus waar alle informatie etc. is. Helaas hebben we nog geen foto's gemaakt, dus die zitten er nog niet bij. We proberen nog wel wat foto's te maken zodat we ze in Accra kunnen laten ontwikkelen. Ik weet namelijk niet zeker of ze in ons dorpje foto's kunnen ontwikkelen. Ik heb wel zin om naar onze plaatsing te gaan, maar we komen in een ongelukkige tijd, want als we aankomen is het bijna verlengde paasvakantie. Normaal is de paasvakantie 3 weken, maar nu vanwege volkstelling is het 6 of 8 weken. Dus als we aankomen hebben we nog ongeveer 3 weken om les te geven. De eerste week valt hopelijk uit, om zo nog wat rond te kijken. De overige 2 bestaat geloof ik uit een studieweek en uit een examenweek. Dat examen moeten wij zelf maken!! Als het goed is hebben de leerlingen al een jaar geen biologie, dus wat voor examen het moet zijn? Nou, dat horen jullie nog wel. De cursus gaat weer beginnen, dus ik ga me naar het lokaal begeven.

Zo, de cursus is af voor vandaag. Het was weer erg interessant. Er zijn toch wel verschillen tussen de status van de man en vrouw. Hopelijk kan ik bijdragen aan wat meer vertrouwen bij mijn vrouwelijke leerlingen. VSO zorgt trouwens erg goed voor ons. We zitten nu in best een leuk hotelletje. Elk bed heeft een mosquitennet, die we mee mogen nemen naar ons werk. Tevens mogen we de lakens en dekens van het bed meenemen.

We hebben weinig dingen vergeten mee te nemen. Alleen jammer dat we de radio niet hebben meegenomen, maar we gaan er eentje in Accra kopen. Tv's zie je hier weinig, dus de radio is het middel om informatie te krijgen en tevens de taal Twi (uitspraak trwie) te leren. We krijgen er nu lessen in, en het valt nog niet mee. Het lijkt niet op een taal die wij kennen. De kleding die we meehebben is trouwens prima. Mijn rokken zijn perfect en zelfs 'in stijl'. Je vindt hier namelijk ook veel Batik. Ik had alleen iets meer t-shirts mee willen hebben. Misschien maak ik een van de blouses wel met korte mouwen.

Zo met zijn tweeen hebben we best een hoog salaris voor Ghanese begrippen en aangezien we ook onze huisvesting niet hoeven te betalen en geen 8 kinderen hebben verwacht ik zo dat we het hier best 'rijk' hebben. Het is hier nog steeds best warm, mijn pen smelt een beetje weg in mijn hand. Het douchen zal hier (net als in Indonesie) met een kom gaan. Je schept dus water uit een grote bak (die je dus constant moet zien te vullen) en gooit die over je heen. Brr, da's minder warm dan onze douche in Nederland!!
Ik ga trouwens zo nog maar wat studeren. Morgenochtend hebben we namelijk weer taalles. Morgen moeten we tevens een presentatie geven over festivals. Je hebt veel festivals hier, dus het is wel leuk om erover te vertellen.

Groet,

Mariska.